ما هرچه را که بايد
از دست داده باشيم، از دست داده ايم
ما بی چراغ به راه افتاديم
وماه، ماه، ماده ی مهربان
هميشه در آنجا بود
                       فروغ

يک شب رنگت می‌کنم
سبزت می‌کنم
بهت شاخ و برگ می‌دهم
بعد
در سايه‌ات آرام می‌گيرم.
بانو

عرفان
عبارت است از نمد شدن
که هرچه چوبش بزنند
خاکش گرفته می‌شود
تلخ.

عباس معروفی

شب ها به خودم می گویم چرا آنقدر مرا اذیت می کنی

صبح ها به خواب می روم

آدم یک مدت که نمی نویسد بعدش اصلا یادش می رود

داستان چه بود و چه باید بنویسد....

درست مثل پوکر زدن می ماند

تکرار می خواهد

اعتماد...؟

چه واژه عجیبست...؟

شب از من خالی است.

شب از تمام کلاغ های نفرین شده

از تمام مترسکهای ترسو خالی است.

شب از من خالی است.

شب خوشحال است...